Parmak emme, enkorporezis ve çocukluk mastürbasyonu

Parmak emme, enkorporezis ve çocukluk mastürbasyonu temelde bebeklik ve çocukluk dönemindeki dürtüsel gelişmenin, bebeğin/çocuğun anneyle ilişkisindeki sorunlarla baş etme çabasının ve bebeğin/çocuğun kendisini hakikileştiren hazla ilişkisinin sorunlar içerdiğini gösteren belirtilerdir.
Omnipotansın anneye aktarılması döneminde anneyle çocuk arasında yaşanan çatışmalar çocuğun gelişiminde çeşitli aksamalara yol açar. Bu aksamalar, sonuçlarını çocukta davranış bozuklukları olarak gösterir. Bu dönemde çocuğun en temel ihtiyacı kendini güven içinde hissedebildiği bir dünyaya sahip olmaktır. Dışarıdan bakıldığında sanki anne bunu çocuğun karnını doyurarak, ısınabildiği, barınabildiği ve temel ihtiyaçlarının karşılanabildiği bir dünya oluşturarak ve onu düşme, yanma gibi fiziksel tehlikelerden koruyacak yakın bir refakat sunarak gerçekleştiriyor gibi görünür.
Halbuki çocuk için anne onu koruyan, onun iyiliğini isteyen, onun yanındayken kendisini korkusuz hissettiği bir varlıktır. Annenin çocuğa en büyük katkısı onun korkularını yatıştırmak, korkudan uzak tutmaktır. Bu yüzden annenin küçük ihmalleri, yanlışları, düşüncesizlikleri çocuktan yatırımını tümden çekmediği, ona karşı öfke hissetmediği sürece çocukta bir zarar oluşturmaz. Çocuk, annesinin kendisinin iyiliğini istediğini, onu korumaya çalıştığını biliyorsa, bunlar unutulur.

III GERÇEKLİK SEVGİSİ

“Gerçeklik sevgisi” dönemi, hâkim duygunun sevgi olmasıyla ve kişilik örgütlenmesinin sevgi duygusunun gereklerini yerine getirebilecek yeterliliğe ulaşmasıyla oluşur. Sevgi, ruhsal enerjimizin en gelişmiş kısmıdır. Enerjimizin çok büyük bir kısmını kendimizi kötü hissetmekten kaçınabilmek, hayatta kalmayı becerebilmek ve ihtiyaçlarımıza karşılık bulabilmek için kullanırız. Bu hedefleri gerçekleştirmek hiç de kolay değildir. Aksamalar, öfkenin ve korkunun artmasıyla kendini belli eder ve var oluş son derece azaplı bir hale gelir. Oysa ancak öfkenin ve korkunun zorlayıcı baskısından kurtulan insan kendisine sevebileceği bir dünya kurmaya yönelebilir. Bunu yapabilmesi için insanın ruhsal enerjisinin yapıcı, oluşturucu bir niteliğe erişmiş olması gerekir. Bu enerjiyi kullanıma sokan duyguya, sevgi diyoruz.

Meme sevgisinden hakikat sevgisine
Bebek kendisini doğuran annesi tarafından bakılıyorsa, ruhsal yatırım yapabilecek hale ortalama koşullarda 3 ayda gelir ve artık kendince sevmeye başlar. Elbette bu çok ilkel bir sevme biçimidir çünkü bebeğin ilk nesnesi memedir ve sevgisi de ilkin memeye yöneliktir. Meme, bebeği gerginlikten kurtaran, onun öfkesiz hale geçmesini sağlayan nesnedir; bu nitelikler meme sevgisinin ön koşuludur. Bir başka ifadeyle, bebek, onu gerginlikten kurtarıp öfkesiz hale getirdiği, “kendini kötü hissetmekten” kurtardığı için memeyi sever. Bu anlamda, bebek için memeyi sevilebilir yapan, işlevidir. Bebek ister emzirilsin ister mamayla beslensin, onu gerginlikten kurtaran ve rahatlatan bu nesneye yaptığı ruhsal yatırımın adı, “meme sevgisi”dir. Meme emmeyen bir bebek, bu işlevi yerine getiren anneyi meme sevgisiyle sever; bu durumda bizzat annenin kendisi, bebek açısından rahatlatan, gerginlikten kurtaran memedir. Annenin bu vasfı yoksa, çocuk ilişkisiz kalır ve ya otistik olur ya da çocukluk psikozu geliştirir.