Menopoz, yarım asır önce kadınlar için çocuk doğurma kapasitesinin ve “güzellik”in kaybı anlamına gelirdi. O dönemlerde kadınlardan beklenen, çocuk doğurarak insanlığın devamlılığını sağlamalarıydı; fazla sayıda çocuk doğurmak kadının statüsünü yükselten bir özellikti. Çocuk doğurma özelliğinin kaybı kadında değersizleşme duygusuna yol açtığı için, depresyonu davet eden sıkıntılı bir hayat dönemi olarak bilinirdi. Günümüzde, bir yandan kadının toplumsal rolünün sadece çocuk doğurmak olmaktan çıkması, öte yandan beslenme, sağlık, kendine bakmak gibi konularda kaydedilen gelişmelerin “güzellik döneminin” bitmesini engelleyebilmekte olması, büyük şehirlerde yaşayan kadınlar için menopozun anlamını tamamen değiştirdi. Bundan elli yıl önce menopozu depresyon içinde yaşayacak yapıdaki kadınlar günümüzde statülerini yükseltecek başka yollar bularak ve ihtiyaçlarına uygun estetik cerrah arayarak, etkili kozmetik malzemelerini ve teknikleri devamlı takip ederek bu sorunu başka bir biçime dönüşmüş şekliyle yaşamaktadır.
Menopozu hayatın yeni bir dönemi olarak karşılayamayan ve yaşlarını olabilecek en sağlıklı durumda, doğal olanı bozmadan yaşayabilecek hale gelmemiş kadınlar kendi gerçekliklerinin sevgisine erişememiş insanlardır. Bu kadınlar yaşlılığı, yaşlılıkla beraber gelen fiziksel değişimleri kabul edemezler. Bir insanın, yaşlanmak gibi olumsuz görünen bir değişimi kabullenebilmesi için yaşanmışlığın, deneyimlerin ona neler kattığının yeterince farkında olması gerekir. Bu durumda kadın “güzelliğini” kaybetmiştir ama onun yerine olgunluğu ve bilgeliği koymuştur. Bu ruhsal gelişme olmayınca ortaya çocuklarıyla yarışan, onlar gibi olmaya çalışan bir kadın yapısı çıkar. Çocukların düzenlerini kurmuş olmaları, torunlar çoğu insan için bu hayat dönemini kolaylaştırır.
